Tijdens de routebespreking in "t Foarūnder op het starteiland te Sneek heerste al een gedrukte stemming. Wel of niet zeilen, dat was de vraag. "Minwaarrie-wyfke" Waalkens kon er weinig verandering in brengen. Het lot lag echter in de handen van de weergoden. De zeilraad deed "s morgens in hoger beroep nog een aantal uitspraken. Joure was in hoger beroep gegaan naar aanleiding van de diskwalificatie na het protest van Bolsward in Stavoren. En SWH (Stavoren) had nog een appeltje met Drachten te schillen. Beide protesten werden door de zeilraad afgewezen. De veertien tjalken zochten zo rond 13.00 uur voor de laatste wedstrijd van 2000 het water op en het "spul" dreef een beetje bij elkaar. Het kon niet anders dan dat er om 14.00 uur met een uitstelvlag "gestart" werd. De wind bleef weg. Grou streek de zeilen ter hoogte van het startschip en Woudsend kwam gezellig langszij. Het "lang zullen ze leven" werd door het "koor" uit Woudsend ingezet en zo ontstond een spontaan feestje. Niet veel later volgden Huizum, Bolsward, Drachten en Leeuwarden dat voorbeeld en de verschillende bemanningsleden zochten gezelligheid bij elkaar. Er werden zeemansliederen gezongen onder de bezielende leiding van Leeuwarder Courant fotograaf Jan de Vries, die in zijn vrije tijd trekzakspeler is. Verder zat aan boord van het Huizumer skūtsje in uitstekende klavierspeler. Daarmee was het feestje compleet. Ondertussen werd niet vergeten dat er eigenlijk een wedstrijd gaande was en er werd dan ook druk "yn "t waar sjoen". Het verlangde zuchtje wind kwam en een ieder zocht zijn eigen schip weer op. De zeilen gehesen maar alsof de duvel er mee speelde, toen ze eenmaal in top waren, viel de wind weer weg. De Bolswarders lieten mobiel naar het thuisschip bellen om het bier maar vast koud te zetten. De mannen verwachten snel "thuis" te zijn. Om tien voor vier moest er een beslissing vallen, want langer uitstel was niet mogelijk. Zelfs een reddingspoging van weerman Piet Paulusma die nog enkele vlaagjes uit noord, noordwest wilde leveren, bood geen soulaas. Er kwam definitief een einde aan de "wedstrijd". Een verstandig besluit van de wedstrijdcommissie Sneek.

Alle schepen zochten vervolgens aansluiting achter de kampioen Grou en middels een sleeptocht achter "De Rixt" werd een ererondje langs het publiek en over het meer gevaren. Buiten de Friese vlag in top bij de Grousters en de gemeentevlaggen op het Lemster en Leeuwarder skūtsje, voerden de 14 schepen en de persboot een rode protestvlag. Niet tegen andere schippers of wedstrijdcommissie, maar als eerbetoon aan juryvoorzitter Jetze van der Goot. Hij nam na 27 jaar trouwe jurydienst afscheid en de rode vlaggetjes wapperden voor hem. Het klassement van de tweede Lemmerdag geldt nu dus ook als eindklassement. Door de averij, die Sneek daar opliep zakte "De Pan" van een tweede stek naar een vierde. Douwe Visser: "Het geeft een leeg gevoel, zeker nu we het niet meer in kunnen halen. Maar onder deze omstandigheden kan er ook niet gezeild worden. Voor Lemmer hadden we het zelf in de hand. Het schip loopt ook fantastisch, dus het zal aan ons als mensen liggen. We zijn van mening dat we heel serieus bezig zijn geweest, maar voor mij is het seizoen nei de kloaten, om het maar populair uit de drukken. In voorgaande jaren waren we vrij uniek in de manier van starten. Deze manier is snel over genomen door de anderen. Dus we zullen met iets nieuws moeten komen. Dat heb ik dit seizoen te laat ingeschat en dat is de dommigheid van mijn persoontje. Mar ja, as it jo jier net is, dan slagget it ek net," aldus een teleurgestelde schipper. Frans Huitema, schipper van Drachten maakte dit jaar zijn debuut als SKS-schipper. "Boven verwachting, in poerbźst jier. Ook buiten het zeilen heb ik genoten van de traditie. De bemanning, bestuur, familie en kennissen hebben deze veertien dagen gemaakt. Ik ben een man van tradities, ik hou daar wel van. We zeilen met een authentiek schip, bijna een varend monument. Het is prachtig als je daarop schipper mag zijn". Huitema had zichzelf aangemeld bij de Drachtster Commissie toen bleek dat Johannes Mink als schipper na één jaar opstapte. Het kon nu, want ook schippers uit het "laach" aan "memmeskant" konden zich aanmelden en dat is het geval bij Frans Huitema: "Ja, mijn moeder is een Foekema en dat waren schippers. Zelf was ze graag met een schipper getrouwd geweest, maar helaas dat is niet gebeurd. Jammer is ook dat ze niet heeft kunnen meemaken dat ik nu schipper ben. Twee jaar geleden is zij overleden, maar ik weet zeker dat ze beretrots zou zijn geweest. Ze was een enthousiaste fan, zeker in de periode dat ik in de Regenboogklasse meezeilde". Huitema liet zich dit jaar protestgewijs regelmatig in het jurykamertje zien. Hij heeft vermoedelijk het record gevestigd door tijdens de tweede Lemmerdag maar liefst vier protesten uit te spreken. "Eén heb ik daar van ingetrokken", zegt Huitema lachend om serieus verder te gaan: "Ja, ik weet dat ik mij daar niet populair mee maak bij de andere schippers. Maar ik ben niet van plan om alles over mijn kant te laten gaan. Je kunt het allemaal onderling wel uitpraten, maar in mijn ogen is een fout een fout en dat moet erkend worden. Maar een lullig gevoel is het wel. Zeker het protest in Grou. Nadien ben ik fantastisch opgevangen door bestuur en bemanning, want ik was kapot. Maar terugkijkend op de veertien dagen in het algemeen, het was fantastisch", aldus de Drachtster schipper. Na het seizoen zullen er allerlei "knappe" koppen bij elkaar komen om er nog lang over na te praten. Een commissie moet een formule bedenken, zodat alle schepen de kans krijgen om dichter bij elkaar te komen. Een enorme rekenklus voor formaten, stabiliteit en ga zo maar door. Zal het lukken voor het nieuwe seizoen? Wordt er een geschikte opvolger gevonden voor de scheidende juryvoorzitter Jetze van der Goot? Het moet in ieder geval iemand zijn die veel "scheldwoorden" kan incasseren, maar vooral veel kritiek kan verdragen. En zal Grou het kampioenschap kunnen prolongeren? Op al deze vragen zullen ook ongetwijfeld volgend seizoen antwoorden komen. Eerst maar het feestje vieren met de Grousters, die een uitermate goed seizoen hebben gezeild en daarmee verdiend kampioen zijn geworden.

Sūnens, het was mij weer een waar genoegen.

Toos Sinnema